تحقیقات جدید بر روی متون باستانی زبان اکدی، زبان رایج در می‌ان‌النهرین باستان، نشان می‌دهد که انسان‌های کهن نیز همانند ما احساسات خود را در نقاط خاصی از بدن تجربه می‌کردند، اما مکان دقیق برخی احساسات با شناخت مدرن متفاوت بوده است.
به گزارش رسانه فناوری تکنا، محققان با بررسی متون اکدی متوجه شده‌اند که در فرهنگ باستانی می‌ان‌النهرین، حس شادی و نشاط بیش‌تر با کبد توصیف می‌شود. در متون کهن، کبد باز، درخشان یا پر به عنوان نشانگر نشاط ذکر شده، در حالی که در مطالعات مدرن این حس بیش‌تر با قفسه سینه و سر مرتبط است.
خشم و عشق نیز در می‌ان‌النهرین باستان به شیوه‌های متفاوتی تجربه می‌شدند. برخلاف انسان مدرن که خشم را بیش‌تر در بخش بالایی بدن و دست‌ها حس می‌کند، مردم باستان خشم را با حس گرمی، خشمگین یا عصبانی در پاه‌ای خود مرتبط می‌دانستند. با این حال، حس عشق در هر دو دوره تاریخی با مناطقی همانند قلب، کبد و زانو‌ها در ارتباط است.
این تحقیق نشان می‌دهد که اگرچه الگو‌های عاطفی انسان‌ها در طول تاریخ دگرگونی کرده، اما برخی الگو‌های بنیادین همچنان ثابت مانده‌اند. ارتباط عشق با قلب در فرهنگ‌ها و دوره‌های تاریخی گوناگون مشترک است و این امر بر پایداری برخی الگو‌های احساسی دلالت دارد.
محققان تأکید می‌کنند که متون باستانی تنها یک منبع محدود برای درک احساسات هستند، زیرا بیش‌تر توسط کاتبان و برای اهداف خاص تدوین شده‌اند و ممکن است بازنمای کامل طیف احساسات انسانی نباشند. فرهنگ‌ها و باور‌های گوناگون می‌توانند بر نحوه تجربه و بیان احساسات تأثیر بگذارند.
تیم تحقیق قصد دارد با بررسی متون باستانی دیگر زبان‌ها و مقایسه آن‌ها با متون مدرن، به درک جامع‌تری از تکامل الگو‌های عاطفی انسان برسد. آن‌ها همچنین به جستجوی ارتباط میان الگو‌های احساسی و عوامل فرهنگی، اجتماعی و زیستی می‌پردازند.
