اسکلریت چشم علائم، علل، تشخیص و روشهای درمان, اسکلریت یک بیماری التهابی جدی است که صلبیه (سفت سفید چشم) را درگیر میکند و در صورت عدم درمان میتواند منجر به از دست دادن بینایی شود. این بیماری معمولاً ناشی از اختلالات خودایمنی (مانند آرتریت روماتوئید و لوپوس)، عفونتها، صدمه یا جراحی چشم و برخی داروها بروز مییابد.
انواع اسکلریت این بیماری بر اساس محل و شدت التهاب به چهار دسته تقسیم میشود اسکلریت قدامی (شایعترین نوع در قسمت جلو چشم)، اسکلریت خلفی (نادر و در قسمت پشت چشم)، اسکلریت نکروزیتینگ (شدیدترین نوع با تخریب بافت) و اسکلریت غیرنکروزیتینگ (بدون تخریب بافت و با شدت کمتر). تفاوت با اپیاسکلریت اسکلریت مزمن، دردناک و با خطر عوارض بینایی است، در حالی که اپیاسکلریت خفیف، خودمحدود و معمولاً بدون درد شدید است.
علائم اصلی درد شدید و مداوم چشم قرمزی مقاوم در برابر قطرههای ضدقرمزی کاهش بینایی و تاری دید حساسیت به نور و سردرد ریزش اشک و ترشحات چشمی راههای تشخیص تشخیص با معاینه کامل چشم، اسلیتلامپ، آزمایشهای خونی برای بیماریهای خودایمنی و تصویربرداری (MRI، اولتراسوند) در موارد خلفی انجام میشود. روشهای درمان داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی خط اول درمان برای موارد خفیف تا متوسط.
کورتیکواستروئیدها موضعی (قطره) یا سیستمی (قرص/تزریق) برای موارد متوسط تا شدید. داروهای سرکوبکننده ایمنی مانند متوترکسات و آزاتیوپرین برای موارد شدید خودایمنی. درمان عفونت آنتیبیوتیک، ضدقارچ یا ضدویروس در اسکلریت عفونی. جراحی در موارد مقاوم شامل دبریدمان، پیوند صلبیه یا قرنیه. عوارض احتمالی بدون درمان بهموقع گلوکوم، کتاراکت، ذوب قرنیه، جداسازی شبکیه، سوراخ شدن صلبیه و نابینی.
پیشگیری کنترل بیماریهای خودایمنی، مراقبت از چشم در برابر صدمه و عفونت، معاینه منظم چشمپزشکی و تغذیه سالم میتواند ریسک ابتلا را کاهش دهد. در صورت بروز علائم، مراجعه فوری به چشمپزشک ضروری است.
