محققان دانشگاه نیویورک در یک مطالعه جامع نتایج ۱۹۵ پژوهش منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۴ را بررسی کرده‌اند. این تحلیل‌ها بر روی داده‌های ۹۲ کشور با درآمد کم و متوسط انجام شده و ۱۹ پیامد مختلف مربوط به روابط والدین و فرزند، سلامت جسمی و روانی، رفتار خشونت‌آمیز، عملکرد‌های شناختی، مهارت‌های اجتماعی-عاطفی، خواب و رشد اولیه کودک را پوشش می‌دهد.
یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد که تنبیه بدنی با ۱۶ مورد از ۱۹ فاکتور مورد بررسی ارتباط معنا‌دار و منفی دارد. این پیامد‌ها شامل تضعیف رابطه والدین و فرزند، افزایش احتمال قربانی‌شدن از خشونت، تمایل به اعمال خشونت در بزرگسالی (ازجمله خشونت علیه همسری)، پذیرش خشونت به عنوان راه‌حل، مشکلات جسمی و روانی، مصرف مواد مخدر، افت عملکرد تحصیلی، اختلال در مهارت‌های زبانی و اجرایی، مشکلات رفتاری درونی و بیرونی، اختلال در رشد اولیه و کاهش کیفیت خواب می‌باشد.
محققان تأکید می‌کنند که هیچ اثری از تنبیه فیزیکی بر روی توانایی‌های شناختی، مهارت‌های حرکتی و احتمال کار کودکان در آینده مشاهده نکردند. نکته مهم‌تر این است که هیچ پیامد مثبتی در هیچ‌کدام از مطالعات مورد بررسی یافت نشد.
خورخه کوارتاس، استادیار روان‌شناسی کاربردی در دانشکده فرهنگ، آموزش و گسترش انسانی دانشگاه نیویورک استاین‌هارت، در تشریح نتایج بیان کرد ثبات و قدرت این یافته‌ها در سطح جهانی نشان می‌دهد که تنبیه فیزیکی برای کودکان و نوجوانان در همه جا صدمه‌زا است. او بر ضرورت انجام تحقیقات بیش‌تر برای تدوین استراتژی‌های پیشگیری از تنبیه بدنی در مقیاس جهانی تأکید کرد.
بر اساس گزارش ساینس دیلی، دبیرکل سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۶ خواستار ممنوعیت کامل تنبیه بدنی شامل کتک‌زدن کودکان شد. تا کنون ۶۵ کشور در سراسر جهان ممنوعیت کامل یا جزئی را در این زمینه تصویب کرده‌اند که اکثریت آن‌ها در کشور‌های پردرآمد با درآمد ناخالص ملی حداقل ۱۴ هزار دلار به ازای هر نفر قرار دارند. نتایج کامل این تحقیق در مجله نیچر به چاپ رسیده است.
