فراز و نشیب پروژه ملی هوش مصنوعی ایران جایگاه بخش خصوصی قسمت خصوصی پروژه ملی هوش مصنوعی ایران همچنان بخش مهمی را از دیدارها حذف کرده است. به منظور تکیه بر ظرفیات دولتی و دانشگاهی، برنامه نهایی همچنان دانشگاه و لبه گرایی انگیزه شرکتهای دانشبنیان و سرمایهگذاران را فراهم نکرده است. چنین رویکردی با جهانی در تضاد است.
در کشورهای پیشرو، بخش خصوصی نقش حیاتی در تجاریسازی نوآوریها و تقویت رقابت ایفا میکند و بدون حضور فعال آن، اهداف ملی به برنامههای ביوکراطیک و کماثربخش تبدیل میشوند.
اد کند.به گزارش رسانه فناوری تکنا، شرکتهای داخلی طی سالهای اخیر با محدودیتها توانایی فعال در گسترش فناوری و حضور در بازارهای بینالمللی را اثبات کردهاند.
فعالیتها در حوزه پردازش زبان فارسی، بینایی ماشین، رباتیک و تحلیل داده، ظرفیتهای قابل توجهی را نشان میدهد. با این حال، پروژه ملی هوش مصنوعی تا کنون ساختاری جدی برای فعالسازی بازیگران بخش خصوصی انجام نداده و انگیزه لازم برای همکاریشان فراهم نیاورده است. در حالی که هوش مصنوعی به شدت به میدان رقابتی جهانی تبدیل شده، نادیده گرفتن بخش خصوصی خطر عقب ماندگی سرزمین را افزایش میدهد.
یان رئیسجمهور، دستیارهای هوش مصنوعی ên اول برای ۱۳ دستگاه اجرایی رونمایی شد.
این پروژه گزارشها، گامی مهم در مسیر حکمرانی هوشمند و تصمیمگیری مبتنی بر داده تلقی شد. دستیارهای معرفیشده بر پایه مدلهای زبانی بومی گسترش یافتهاند و حدود ۷۰ درصد از آنها داخلی هستند. هدف اصلی جلوگیری از خارج شدن دادهها و تقویت توان پردازشی بومی است. دانشگاههای صنعتی اصفهان، تهران، شهید بهشتی، شیراز و الزهرا در همکاری با وزارتهای گوناگون از صنعت و نفت گرفته تا ورزش و ارتباطات در این پروژه شرکت داشتهاند.
این شرکتهای دانشبنیان در _ و ساختاری نقش داشتهاند.فرآیند اجرایی پروژه شامل چهار فاز کلیدی است بارگذاری قوانین برای تشخیص مغایرتها، داخل کردن دادههای تخصصی هر وزارتخانه، مدلسازی برای پشتیبانی به تصمیمگیری و در نهایت صحتسنجی و بهینهسازی خروجیها. برای هر وزارتخانه بودجهای بین ۱۳ تا ۱۵ میلیارد تومان تخصیص شده و در صورت کارکرد ضعیف دانشگاهها، جایگزینی آنها پیشبینی شده است.
این ساختار نشان میدهد که هم از نظر مالی و هم نظارتی با جدیت دنبال شده است، اما همچنان شکوگی اساسی درمورد حضور بخش خصوصی باقی مانده است.مقامهای مسئول، مقصد نهایی این پروژه را ترقی جایگاه ایران در حوزه هوش مصنوعی و حرکت به سوی تصمیمگیریهای دقیقتر در نظر گرفتهاند. دستیارهای هوشمند قادر میمیند خطاهای انسانی را کاهش دهند، کیفیت خدمات دولتی را بالا ببرند، روندهای پیچیده را پیشبینی کنند و شفافیت اداری را افزایش دهند.
این تغییرات در نهایت میتواند عمومی را به نهادهای برای دستیابی به چنین نتایج، چالشهایی مانند دسترسی به دادهها، آموزش کارکنان و حضور واقعی بخش خصوصی باید برطرف گردشوند. بدون رفع این مانعها، دستاوردهای پروژه با خطر افت اثربخشی روبرو خواهد شد.در خلاصه، نادیده گرفتن بخش خصوصی در پروژه ملی هوش مصنوعی یک کاستی موقت نیست بلکه تهدید استراتژیک تلقی میشود.
توانایی جهانی مشخص میکند که شراکت شرکتهای نوآوری و سرمایهگذاران جاد، عامل اصلی تبدیل هوش مصنوعی به صنعت سودآور بوده است. ایران هم توانمندیهای قابلتوجهی در حوزه پردازش زبان فارسی و تحلیل دادههای عظیم دارد اما به دلیل حمایتساختاری لازم، این ظرفیتها در حاشیه باقی ماندهاند. اگر این رویکرد تبدیل نشود، پروژه ملی نه تنها به پیروزی نخواهد رسید بلکه باعث شدن زمانهای راهبردی و تشدید مهاجرت نخبگان خواهد شد.
آینده هوش مصنوعی در ایران فقط زمانی ضمانت مییابد که بخش خصوصی از حاشیه خارج و به بازیگر مهم این حرکت ملی تبدیل شود.
