محققان دانشگاه هنگ‌کنگ در یک مطالعه با مقیاس وسیع بر روی ۱۴۱ هزار و ۸۴۸ فرد سفیدپوست بریتانیایی، رابطه بین قدرت عضلانی و احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ را بررسی کردند. این پژوهش نشان می‌دهد که حفظ یا ارتقای عضلانی می‌تواند نقش مؤثری در پیشگیری از این بیماری متابولیک داشته باشد.
شواهد جدید درباره اثر قدرت عضلانی
دیابت نوع ۲ یکی از رایج‌ترین اختلالات متابولیک مزمن است که نزدیک به ده درصد از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار داده است. این بیماری با افزایش سطح قند خون یا هم‌گلایسمی همراه است و می‌تواند به عوارضی مانند بیماری‌های قلبی، سکته و باریک‌شدن رگ‌های خونی منجر شود. پیشگیری از آن از اولویت‌های بهداشت عمومی محسوب می‌شود.
تحقیقات پیشین اگرچه به ارتباط قدرت عضلانی با کاهش خطر بیماری‌های قلبی-متابولیک اشاره داشتند، اما مشخص نبود که آیا بهبود قدرت عضلانی می‌تواند در مواجهه با یت ژنتیکی برای دیابت نوع ۲ نیز حفاظتی عمل کند. مطالعه حاضر این شکاف را پر کرده است.
تیم پژوهشی داده‌های شرکت‌کنندگان را در طول بیش از هفت سال رصد کرد. برای ارزیابی خطر ژنتیکی، ۱۳۸ ژن مرتبط با دیابت نوع ۲ مورد تحلیل قرار گرفت. در طول دوره پیگیری، ۴ هزار و ۷۴۳ مورد جدید ابتلا به شناسایی شد.
نتایج نشان داد که افراد با قدرت عضلانی بالا، صرف‌نظر از سطح خطر ژنتیکی، ۴۴ درصد کمتر در مقایسه با سایر گروه‌ها به دیابت نوع ۲ مبتلا شدند. همچنین مشاهده شد که قدرت عضلانی می‌تواند اثر خطر ژنتیکی را تعدیل کند؛ به‌طوری که افرادی با خطر ژنتیکی بالا اما قدرت عضلانی قوی، ریسک کمتری نسبت به افرادی با خطر ژنتیکی متوسط یا کم و قدرت عضلانی ضعیف داشتند.
یافته‌های این تحقیق در مجله علمی بی‌ام‌سی مدیسین (BMC ) منتشر شده و بر ضرورت توجه به تقویت عضلات به‌عنوان راهبرد پیشگیرانه تأکید دارد.
