قضیه میمون نامتناهی بیان میکند که یک میمون با فشردن تصادفی کلیدهای صفحهکلید در زمان نامحدود میتواند در نهایت هر متنی، از جمله مجموعه آثار شکسپیر، را بنویسد؛ اما ریاضیدانان استرالیایی این فرضیه را با محاسبات دقیق به چالش کشیدهاند.
نسخه دیگری از این قضیه میگوید بینهایت میمون در زمان محدود نیز میتوانند آثار شکسپیر را تایپ کنند. این آزمایش فکری برای درک مفهوم بینهایت طراحی شده و نشان میدهد که بینهایت آنقدر گسترده است که حتی رویدادهای بسیار نامحتمل در آن قطعا رخ میدهند.
ریاضیدانان استرالیایی با اعمال مرزهای محدود اما بسیار بزرگ، مانند عمر کیهان، به نتیجه رسیدند که تقریبا با یقین میتوان گفت در طول عمر کیهان هیچیک از میمونها قادر به تایپ آثار شکسپیر نخواهد بود. عمر کیهان تا مرگ گرمایی، یعنی زمانی که کیهان آنقدر سرد و منبسط شود که افزایش آنتروپی امکانپذیر نباشد، حدود یک گوگول (۱۰۱۰۰) سال برآورد میشود.
در محاسبات، فرض بر این شد که یک میمون سی سال عمر خود را صرف تایپ کند و در هر ثانیه یک کلید را بفشارد. صفحهکلید شامل سی کلید شامل حروف انگلیسی و چند علامت نگارشی متداول بود.
احتمال اینکه یک میمون تنها در طول عمر خود بتواند کلمه را به صورت تصادفی بنویسد تنها پنج درصد است. در حالی که مجموعه آثار شکسپیر شامل ۸۸۴ هزار و ۶۴۷ کلمه است و میمون حتی یک بار هم از کلمه موز بهرهمند نمیشود.
برای گسترش آزمایش، محققان به سراغ شیمپانزهها، نزدیکترین خویشاوندان انسان، رفتند. جمعیت فعلی شیمپانزهها در حدود دویست هزار برآورد شده و فرض بر این گذاشته شد که این تعداد تا پایان عمر کیهان ثابت بماند.
حتی با وجود این تعداد زیاد میمون، شانس تایپ آثار شکسپیر حتی یک در میلیون هم نیست. در واقع، اگر هر اتم در کیهان خودش یک کیهان جداگانه باشد، کل جمعیت میمون در این کیهانها نیز نمیتوانند آثار شکسپیر را بنویسند.
افزایش سرعت تایپ میمونها نیز هیچ تأثیری در نتیجه ندارد. این تعداد میمون در هیچ زمانی نمیتوانند فراتر از چند متن ساده و پیشپاافتاده بنویسند.
نتایج این مطالعه در ژورنال منتشر شده است.
