۶ عادت شغلی که ممکن است نشانه اضطراب نقص دقت و بیش‌فعالی در بزرگسالان باشد

۶ عادت شغلی نشان‌دهنده اضطراب و بیش‌فعالی در بزرگسالان

اختلال نقص دقت و بیش‌فعالی ()، همیشه در کودک‌سالی تشخیص داده نمی‌شود و بسیاری از بزرگسالان بدون تشخیص و درمان می‌مانند. بر اساس تخمینی، تقریباً ۱۰ میلیون نفر در ایالات הברית دچار این اختلال هستند، اما از هر ۱۰ نفر مبتلا، تنها یک نفر به خدمات درمانی دسترسی دارد.

بسیاری از بزرگسالان مبتلا به ADHD شغلی موفق دارند، اما این اختلال می‌تواند چالش‌های شغلی قابل‌توجهی ایجاد کند. comportamento انگیزشی (Impulsivity)، بیش‌فعالی و بی‌توجهی از conspicuous symptoms هستند، اگرچه ظهور症状 در افراد مختلف متفاوت است.

شان آبراهام، کارمند اجتماعی بالینی در «گرو تراپی»، می‌گوید: «هر شخص مبتلا به ADHD منحصر به فرد است و علائم از فرد به فرد متفاوت گ수가 می‌شود. در حالی که可能 است که کسی به دلیل علائمش لذت′-بردن از یک شغل خاص را نداشته باشد یا در آن پیشرفت نکند، شخص دیگری ممکن است دقیقاً در همان موقعیت موفق شود.»

در ادامه، متخصصان بالینی برخی ویژگی‌های شخصیتی و رفتارهای کاری که معمولاً در بزرگسالان مبتلا به ADHD مشاهد می‌شود، را در olhos:

[elementor-template id="4534"]

۱. نیاز به این که همه‌چیز بی‌نقص باشد (کمال‌گرایی)

دِده اوشی، روانشناس مستقر در کمبریج ماساچوست و عضو هیئت علمی دانشگاه تافتس، می‌گوید که هم‌پوشانی قابل‌توجهی بین personer مبتلا به ADHD و کارمندان دارای تمایل‌های کمال‌گرایی وجود دارد.

او توضیح می‌دهد: «ADHD بر بخشی از مغز تأثیر می‌گذارد که هدایت دقت را کنترل می‌کند. در افراد مبتلا به ADHD، این ناحیه کنترلی به‌دقت کار نمی‌کند. به همین دلیل، آن‌ها نمی‌توانند تمرکز خود را بر روی کاری که باید انجام دهند، حفظ کنند و ذهنشان постоянно بین ایده‌های مختلف در نوسان است. در نتیجه، گاهی این کمال‌گرایی به‌عنوان راهی برای مقابله با این状态 muncul می‌شود و فرد به خود می‌گوید: «زیاد خوب، اگر همه‌چیز را درست انجام دهم، آنگاه می‌توانم شروع کنم.»

او می‌افزاید: «اینجاست که به مشکل برمی‌خورند؛ چون هرگز به نقطهٔ آن نمی‌رسند که احساس کنند همه‌چیز برای شروع به اندازه کافی کامل است.»

۲. به تعویق انداختن کارها تا آخرین لحظه (اهمال‌کاری)

دکتر دیپتی آنباراسان، دانشیار بالینی روانپزشکی در دانشکده پزشکی گراسمن، می‌گوید: «از میان الگوهای کاری رایج، “اهمال‌کار” می‌تواند یکی از استراتژی‌های uttryck شده در بزرگسالان مبتلا به ADHD باشد. این مشکل را می‌توان به دشواری آن‌ها در کارکرد اجرایی و ناتوانی در سازماندهی وظایف به موقع نسبت داد.»

برای کارمندان مبتلا به ADHD، عدم رعایت مهلت‌ها প্রায়اً ناشی از اضطراب است. مگان آنا نف، روانشناس بالینی، می‌گوید: «برخی ممکن است سبک «اهمال‌کاری-ناکامی‌گرایانه» را نشان دهند؛ جایی که اضطراب قوی باعث diventare paralizzante می‌شود. دیگران ممکن است از «فوریت» به‌عنوان انگیزشی برای مقابله با اهمال‌کاری استفاده کنند.»

۳. تأخیر مداوم در جلسات و حضور در محل کار

افراد مبتلا به ADHD، با وجود تمام تلاش‌هایشان، ممکن است برای حضور punctual در جلسات و محل کار دچار مشکل شوند. آبراهام می‌گوید: «іс להיות خود یا رعایت ددُلاین‌ها برای Personen مبتلا به ADHD دشوار باشد.»

در حالی که بسیاری از ما گاهی دیر می‌ 도착یم، افراد مبتلا به ADHDmieć zdolność، که به «ناپذیری زمانی» (Time Blindness) معروف است. اوشی توضیح می‌دهد: «آن‌ها ممکن است در تخمین زمان لازم برای رسیدن به مقصد مشکل داشته باشند، یا فقط زمانی که باید به آنجا برسند را در ذهن داشته باشند.»

اوشی می‌گوید: «چیزی که شنیدم این است که آن‌ها قرار است ساعت ۹ صبح در محل کار باشند، به همین دلیل ساعت ۹ صبح را در ذهن دارند و دقیقاً در همان زمان منزل را ترک می‌کنند؛ چون تنها چیزی که در ذهنشان بود، ساعت ۹ صبح بود.»

۴. فروپاشی عصبی زمانی استرس کاری (اختلال در تنظیم شوق)

اوشی می‌گوید قشر پیش‌پیشانی مغز هم دقت و هم پاسخ‌های اضطراب را کنترل می‌کند و در افراد مبتلا به ADHD، این ناحیه می‌تواند发展‌نشده باشد.

او می‌گوید: «وقتی که آن‌ها نمی‌توانند تمام افکار و هیجانات مختلفی که در وضعیت استرس‌زا جریان دارد را کنترل کنند، این وضعیت می‌تواند به اختلال در تنظیم شوق (Dysregulation) تبدیل شود، نوعی فروپاشی ذهنی و ناتوانی واقعی در کنترل احساسات. تعداد زیادی از مردم یا در اثر این اختلال تنظیم، ذهنشان خالی می‌شود یا دچار طغیان (Outburst) می‌شوند و در آن محیط تحت فشار و استرس، به‌ شدت عاطفی و حساس تحریک می‌شوند.»

در محل کار، این状況 می‌تواند به concomitant meaning باشد: واکنش‌های اغراق‌آمیز در هر زمان که وظیفه غیرمنتظره یا مانع جدیدی پیش بیاید.»

۵. ارسال مداوم ایمیل‌ها با اشتباهات

اushi توضیح می‌دهد: «وظیفه اجرایی همانند مدیر در مغز است؛ همین چیزی است که به ما کمک می‌کند تا منظم بمانیم.» و در افراد مبتلا به ADHD، عملکرد اجرایی آن‌ها می‌تواند مختل باشد و ممکن است در مواقعی که نیاز به تمرکز دارند، دچار مشکل شوند و تمایل داشته باشند که کارها را به سرعت انجام دهند.

او می‌گوید: «آن‌ها ممکن الإحساسات کنند: «زیاد خوب، من روی کارم متمرکز هستم» … اما تا اینLimit Capable of کنترل آن دقت برای خواندن و پردازش کامل همه اطلاعاتی که مقابلشان است، نیستند. برای مغش آن‌ها دشوار است که به اندازه کافی تحریک‌زا بماند تا کاری khusus خسته‌کننده و خسته‌کننده مانند خواندن ایمیل‌ها یا بررسی اسناد را انجام دهد. مغش به تحریک مداوم زیاد نیاز دارد.»

اushi می‌گوید اگر همکاران همیشه ملزم به پیگیری کار شما باشند یا اشتباهات ناشی از بی‌دقیقتی یا از قلم انداختن جزئیات کلیدی در ایمیل‌ها و اسناد را اصلاح کنند، این می‌تواند نشانه‌ای از اثر بر کار شما باشد.»

۶. ایده‌پردازی خلاقانه، اما ناتوانی در اجرای آن ایده‌ها

افراد مبتلا به ADHD تمایل دارند که حل‌کنندگان خلاق مسأله باشند؛ اما به دلیل اختلال در عملکرد اجرایی، این کارمندان ممکن است در atteindre این راه‌حل‌های خلاقانه نیز دچار مشکل شوند.

اوشی می‌گوید: «در محیط کار، افراد مبتلا به ADHD می‌توانند به‌عنوان تفکران خلاق عالی، پرانرژی و کسی که می‌خواهید برای تخیل قوی در تیمتان باشد، شناخته شوند. اما آن‌ها هنوز هم می‌توانند به‌صورت همزمان دچار مشکل باشند؛ چون در دانستن این که چگونه باید برای کار واقعی روی پروژه ایده‌پردازی کنند و چگونه بر نحوه انجام عملی کارهاتمرکز کنند، مشکل دارند.»

اگر به خود شک دارید، چه کاری انجام دهید؟

اوشی می‌گوید اولین قدم می‌تواند این باشد که درک کنید آیا تصویری که دیگران از شما در محل کار دارند، با تصویری که خودتان از خود دارید هم‌ساز است یا خیر.

شما می‌توانید این کار را بدون افشای مستقیم این که فکر می‌کنید دارید، انجام دهید. از یک hamkār مورد اعتماد بپرسید: «حرکت من را در دفتر چطور می‌بیni؟ آیا من در انجام وظایف یا رعایت مهلت‌های تعیین‌شده مشکلی دارم؟ آیا دیگران در دفتر نیز مشکلات مشابهی دارند؟ برای مثال، آیا همه تحت استرس هستند؟»

به این ترتیب، می‌توانید عملکرد خود را در مقایسه با سطح بهره‌وری و استرس دیگران در تیم خود بررسی کنید.

مگان آنا نف می‌گوید اگر واقعاً فکر می‌کنید دارید، نقطه شروع خوب، مشورت با پزشک عمومی یا یک روانشناس بالینی متخصص در بزرگسالان است. نف می‌گوید: «اسکرینینگ‌های آنلاین می‌توانند قدم اولیه باشند، اما مهم است که بدانید این‌ها تنها داده‌های تک‌نفری هستند و نمرات بالا می‌تواند دلایل متنوعی داشته باشد. برای برخی، دارو ممکن است مفید باشد، اما این کار نیاز به تشخیص رسمی و مشورت با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی دارد. آغاز گفتگو با پزشک عمومی، زیاد‌تر بهترین قدم اول به سوی بررسی است.»

پس از آن، می‌توانید یک برنامه درمانی را آغاز کنید. دکتر آنباراسان می‌گوید: «بزرگسالان می‌تواند به‌خوبی به مداخلات رفتاری و دارویی پاسخ دهد. درمان مؤثر می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی کیفیت زندگی و عملکرد را نه تنها در محیط کار، بلکه در زندگی شخصی و اجتماعی نیز بهبود بخشد.»

Related posts